Het komt nogal eens voor dat werknemers lange tijd geen of weinig vakantiedagen opnemen waardoor het aantal openstaande vakantiedagen fors oploopt. Bij het einde van de arbeidsovereenkomst twisten werkgever en werknemer nogal eens over de vraag of álle openstaande vakantie dagen moeten worden uitbetaald, of dat een gedeelte daarvan is komen te vervallen.

Hoewel een arbeidsovereenkomst enerzijds de verplichting inhoudt voor de werknemer om te bewerkstelligen dat vakantiedagen worden opgenomen, dient de werkgever anderzijds zijn zogenaamde recuperatiefunctie te waarborgen. Rust is immers belangrijk voor het welzijn en het functioneren van de werknemer. De werkgever dient er op grond van ‘goed werkgeverschap’ op toe te zien dat de werknemer jaarlijks vakantie geniet. Op de werkgever rust ook de wettelijk verplichting om zowel de genoten als de openstaande vakantiedagen te administreren. Onlangs heeft het Amsterdamse hof een uitspraak gedaan waarin is bepaald dat de werkgever alle (135) openstaande vakantiedagen moest uitbetalen (zie www.rechtspraak.nl, LJN nr. BN4215). Bij deze beslissing speelde onder meer een rol dat de werkgever haar recuperatiefunctie onvoldoende had gewaarborgd.

Voorkomen is altijd beter dan genezen. Een goed werkgever dient een opeenstapeling van niet genoten vakantiedagen tijdig te signaleren en te bespreken met zijn werknemer.