Een werkgever kan aansprakelijk zijn voor een burn-out van een werknemer indien er een causaal verband bestaat tussen de werkzaamheden en de klachten én de werkgever niet aan haar zorgplicht heeft voldaan. Die zorgplicht houdt onder meer in dat een werkgever er op toe moet zien dat werknemers zich niet overbelasten. Indien een werkgever weet of behoort te weten dat een regelmatig overwerkende werknemer over bepaalde persoonskenmerken beschikt die risicofactoren voor het ontstaan van een burn-out vormen, dient een werkgever des te meer vinger aan de pols te houden. Denk daarbij aan karaktereigenschappen als alles goed willen doen, moeite hebben met ‘nee’ zeggen, plichtsgetrouw zijn, alles zelf willen doen, hard werken en graag gewaardeerd willen worden. Ook als hard(over)werkende werknemers niet klagen over de omvang van hun werkzaamheden moeten werkgevers alert zijn en eventueel hun beleid aanpassen.

Het hof Den Bosch heeft onlangs bepaald dat een werkgever tekort is geschoten in haar zorgplicht aangezien zij niet kon aantonen dat de met burn-out klachten uitgevallen werkneemster haar vele (extra opgedragen) taken binnen 40 uur per week kon uitoefenen. In deze zaak werd aangenomen dat de werkgever wist dat de werkneemster vele overuren maakte en dat zij over persoonskenmerken beschikte die de kans op een burn-out vergroten. Dat de werkneemster niet zelf aan de bel heeft getrokken en heeft aangegeven dat zij de werkzaamheden niet aankon doet – met name gelet op de kenbare persoonskenmerken - niet af aan de verplichting van de werkgever om uit eigen beweging na te gaan of en in welke mate de werkneemster aan het werk was, pauzes nam en werk mee naar huis nam (zie www.rechtspraak.nl, LJN nummer BO4408).

Bij het niet voldoen aan de zorgplicht lopen werkgevers aldus het risico (diep) in de buidel te moeten tasten voor een burn-out van een werknemer!