Dat heeft de Hoge Raad uitgemaakt in een arrest van 8 januari 2010.

In de procedure die tot deze uitspraak van de Hoge Raad leidde, was sprake van huwelijkse voorwaarden waarin netto-inkomen werd gedefinieerd als ‘het belastbaar inkomen als bedoeld in de Wet op de inkomstenbelasting 1964 onder aftrek van de daarover verschuldigde wettelijke inhoudingen of heffingen’. Er was in de huwelijkse voorwaarden afgesproken dat tijdens het huwelijk overgespaarde inkomsten zouden worden verrekend.

De man nam deel in een advocatenmaatschap. Zijn aandelen in de winst van die maatschap waren ten tijde van het huwelijk niet uitkeerbaar, omdat ze met het oog op de continuïteit in de maatschap dienden te blijven. Hij vond dan ook dat die niet-uitkeerbare winst niet onder het begrip netto-inkomen als bedoeld in de huwelijkse voorwaarden zou (den) moeten vallen.

De Hoge Raad oordeelde echter dat voor de inkomstenbelasting de niet-uitgekeerde winsten wel als inkomen moeten worden aangemerkt. De man had ze bij zijn aangifte ook als zodanig ingevuld. Omdat in de huwelijkse voorwaarden het belastbaar inkomen als bedoeld in de Wet op de inkomstenbelasting als uitgangspunt was genomen, sloot de Hoge Raad daarbij aan. De niet-uitgekeerde winsten moesten in dit geval dan ook inderdaad worden aangemerkt als inkomen zoals bedoeld in de huwelijkse voorwaarden en dus worden verrekend.